Queixas e preocupación da veciñanza polo mal estado da auga da piscina e da rede pública de abastecemento.

  • Levamos semanas con problemas coa auga pública, uns días apesta a cloro, e outros pola contra sabe a pozo.
  • A piscina leva días presentando un estado insalubre, e as instalacións adoecen da falta de mantemento.
  • Queixas veciñais diarias, e posibles problemas de saúde pública, pero David Castro cala, e so aparece para as fotos.

  Este verán, o primeiro ao que o goberno local debe facer fronte en solitario, pois no 2019 deixamos os traballos de xestión municipal avanzados dende a nosa formación e dende o psoe no relativo a espazos verdes e á piscina, e logo nos anos 2020 e 2021 a piscina non estivo operativa polos  condicionantes da  pandemia, está resultando un completo desastre, que ademais pode rematar, se non se corrixen ou se se repiten as situacións que estes días estamos vivindo, con problemas de saúde pública.

   Comezando polo abastecemento de auga pública, levamos semanas notando altibaixos no nivel de cloración da auga. Altibaixos que van de extremo a extremo, tanto é así, que mentres que a semana pasada o nivel de cloro da auga era tan alto que case non se podía nin beber, esta semana a auga sabe directamente a auga de pozo, e non conten absolutamente nada de cloro. Cónstanos que varias persoas chamaron ao concello para preguntar por esta cuestión, sen que ninguén aportara resposta nin tampouco solución. O problema non é menor, a ausencia de cloro no suministro da auga pode dar pe a aparición de bacterias e patóxenos, motivo polo cal no 2019 precisamente o Concello adquiriu un equipo de cloración para colocar na saída do deposito de Sete Pías, co obxectivo de garantir a potabilización da auga pública en todo o seu percorrido. Unha potabilizadora que se chegou a estar en funcionamento algunha vez, agora mesmo debe estar ou ben desconectada ou ven sen cloro no deposito, algo que descoñecemos porque no Concello non hai ninguén que sepa explicar nada e os políticos do goberno local so aparecen nos eventos deportivos, ou para as fotos da prensa. 

   Por outra banda, nos últimos días a auga da piscina tomou unha cor verdosa, acompañada de verdín acumulado en varias zonas da mesma,  que fai sospeitar de que quizais non estea nas condicións adecuadas para o baño. A pesar disto, o goberno local non mandou pechar a instalación ata que o problema que poida haber se corrixa, nin informou de nada ao respecto, e iso que  as queixas non so chegaron ao Concello, se non que se visibilizaron a través das redes sociais.

Ademais disto, as instalacións da piscina municipal e toda a contorna da praia fluvial de Cabanelas están nun estado lamentable, con abundancia de lixo, con boa parte do cespede da zona da piscina totalmente seco – e non por falta de rego precisamente pois o Concello de Ribadumia non puxo en marcha ningun protocolo de redución de uso de auga en espazos públicos – , as instalacións sen mantemento e en xeral nunha situación moi mellorable, acorde á situación do resto do Concello.

    Dende Somos Ribadumia recordámoslle a David Castro que non so é que a instalación sexa pública e ademais de pago, senón que a súa responsabilidade, e a do seu equipo, é a de velar porque as instacións dese tipo reunan as condicións óptimas para o baño e se garanta en todo momento a salubridade e limpeza da auga, e de non ser así debese actuar en consecuencia e sen agardar que haxa sustos nin problemas de maior envergadura. Pédimoslle a David Castro que se non pode garantir a salubridade da auga da piscina municipal, a peche temporalmente ata que resolva os problemas, e que actue de xeito inmediato no suministro da auga pública.

Comezan a chegar ás cartas de pago polas facturas de auga e saneamento duplicadas.

  • Primeiro foron cartas de aviso. Agora xa son cartas se providencia de constrinximento, co 10% de recargo.
  • David Castro deixa á veciñanza abandonada ante unha situación creada polo seu goberno.
  • A falta de axilidade do goberno  local leva á veciñanza a ter que recorrer as facturas a título particular.

 Dixemos no seu momento que se o goberno local non andaba áxil a revisar as remesas de facturas que se lle enviou a Augas de a Galicia como impagadas,  os veciños ían ter que facer fronte aos pagos duplicados ou a recorrer as facturas pola súa conta, e xustamente é o que esta pasando.

  A Atriga, seguindo o proceso establecido, comezou a remitir a todas as persoas as que lles había chegado fai unhas semanas a carta advertindo da existencia dunha débeda por recibos de canon de auga e saneamento impagados, as correspondentes cartas de pago, co 10% de recargo sobre os recibos debidos e coa ameaza do 20% a quen non pague dentro dos prazos.

  Isto está acontecendo porque un mes despois de coñecerse o problema, o goberno de David Castro aínda non solventou  a situación. David Castro, facendo gala da súa desidia habitual, deixa correr o tempo e non dotou os recursos necesarios para que dun xeito áxil e rápido se puideran revisar os preto de 4.000 recibos  que segundo datos ofrecidos polo Concello se enviaron de maneira errónea a Augas de Galicia. E como é normal, nin a Axencia Tributaria Galega nin Augas se Galicia van paralizar o proceso de cobro mentres o goberno, que é quen ten a responsabilidade de corrixir o erro,  corrobore que están pagados ou non pagados.

  E aínda que dende a Xunta aseguran que ninguén vai pagar os recibos se xa os pagou no seu momento, a realidade é que a día de hoxe boa parte da nosa veciñanza figura como deudora con Augas de Galicia, e só teñen tres alternativas, non pagar agardando que a situación se aclare  arriscándose a unha cantidade maior de recargo e ao cobro vía embargo, pagar e agardar que a administración remate por devolver os cartos, ou presentar recurso ante as facturas xustificando o seu pago anterior.

  Dende Somos Ribadumia lamentamos o silencio e inoperancia de David Castro, que se limita a deixar á veciñanza ao pairo. É totalmente inaceptable que a veciñanza teña que facer fronte economicamente a un problema creado polo Concello, ou no seu caso dedicar tempo e molestias a presentar un recurso, e é máis inaceptable que no canto de reforzar a oficina tributaria municipal para poder solucionar o problema canto antes, dende o goberno se dedique a deixar pasar, remitindo á veciñanza a Augas se Galicia ou a Atriga, evitando responsabilizarse da situación.  E dende logo, non podemos aceptar que a determinada veciñanza que vai ao Concello a preguntar por esta cuestión, se lle inste a poñer unha reclamación por rexistro, reclamacións que non están sendo respostadas.

Pedimos ao goberno local que deixe de mirar para outro lado ante os problemas da veciñanza. E pedimos que se asuman responsabilidades políticas pola xestión da facturación, non porque se cometera un erro, senón por intentar tapalo ocultandolle o problema á cidadanía, e por non reaccionar en tempo e forma poñendo as solucións pertinentes enriba da mesa e os recursos para levalas a cabo antes de que a veciñanza teña que facer fronte a esas reclamacións.

A máis de 40° e sen un mísero grifo de auga: as lamentables condicións da oficina de turismo.

  • A oficina de Turismo de Ribadumia mantén unhas condicións deplorables.
  • A técnica debe aguantar temperaturas de máis de corenta grados á sombra, sen auga corrente nin aseos.
  • A Deputación subvenciona unhas instalacións que non cumpren os requisitos requiridos.

  Nunha visita rutinaria feita polo noso voceiro á Oficina Local de Turismo para interesarse polos datos de visitantes do que levamos de verán, Oubiña declarouse nada máis chegar estupefacto, pois “encontrámonos cunha oficina que é un inferno na terra, coa traballadora  aguantando temperaturas próximas aos corenta grados dentro do local xa antes do mediodía e sen tan sequera contar con acceso a auga corrente”.

Interesándonos máis a fondo pola situación da oficina de Turismo, que sabiamos que non era das mellores, pero que dende o goberno se nos había trasladado que se fixeran algunhas melloras, puidemos comprobar como esas melloras non chegaron a facerse e a instalación segue a manterse nun estado moi precario, tendo a traballadora unhas condicións case infrahumanas e coas propias instalacións – unha caseta de madeira que supera os dez anos sen apenas mantemento – en estado case de derrube, coa madeira apodrecida e chea de fungos.

  Comezando polo máis básico, é totalmente inaceptable que David Castro manteña a unha persoa traballando nesas condicións, aguantando temperaturas de máis de corenta grados á sombra, sen apenas ventilación no local, nin auga corrente, nin aseos, ata o punto de que esa persoa depende para as súas necesidades máis básicas de que o bar do outro lado da estrada estea aberto, e da humanidade dos seus propietarios. .

 “Calquera que entre estes días no despacho da alcaldía, notara caer a temperatura 15 ou 20 grados centígrados de golpe, gracias ao privilexio dun aire acondicionado. E aínda que David fai un uso moi irresponsable dos recursos ignorando a normativa estatal, eu non vou pedirlle que  apague o aire acondicionado, pero si lle pido que trate ao persoal municipal coa mínima humanidade e  coa dignidade obrigada”. Neste senso dende Somos Ribadumia estamos analizando que medidas tomar para evitar que esta situación se manteña xa máis tempo. Porque, e hai que remarcalo, esta cuestión non se está dando de maneira puntual con motivo da vaga de calor destes días. Debido ás características da caseta de turismo, a acumulación de calor é moi alta calquera día dende abril a setembro, e sen aire acondicionado, auga corrente e aseos, é imposible que unha persoa permaneza alí unha xornada laboral cun mínimo de dignidade.

Este pasado xoves, antes das doce da maña dentro da oficina de turismo rondábanse os corenta grados, unha situación que se repite todo o verán cada vez que sae o Sol.

Oficina subvencionada pola Deputación

  Por outra banda, está a situación da propia instalación. A Oficina de Turismo de Ribadumia forma parte da Rede Provincial de Oficinas de Turismo “InfoRiasBaixas”, promovida pola Deputación, a través dun convenio do cal o Concello se beneficia a nivel de promoción pero tamén accedendo a axudas económicas, ata o punto que se beneficia dunha axuda do 60% do custe da persoa que está na Oficina.

Extracto das condicións que debería cumprir a oficina de turismo.

E isto chama moito a atención, porque os requisitos para poder formar parte desa rede de puntos de información turística, que conta cun regulamento de funcionamento específico, son moi concretas e rigorosas. “Analizamos as bases da convocatoria e o regulamento, e comprobamos que a oficina de Turismo de Ribadumia non cumpre nin remotamente coas condicións requiridas, nin de condicións da instalación nin de imaxe pública. Por non ter, non ten nin un mostrador ante o cal atender aos visitantes dunha maneira minimamente profesional”.

Dende Somos Ribadumia xa nos diriximos á Deputación solicitando información sobre o estado desta oficina, e para tentar aclarar que foi o que pasou, se o Concello aportou a documentación xustificativa de maneira erronea ou ten algún compromiso de actuación pendente de executarse, ou se a propia Deputación non fixo as pertinentes  corroboracións, porque o que é evidente é que esa oficina está nas antípodas do que promove a Deputación.

“E agardamos que esta cuestión sirva tamén para que entidades como a Deputación vaian caendo na conta de que hai que controlar o uso dos recursos en todos os aspectos, incluída a dignidade laboral das persoas”.

A persecución a unha ex-traballadora agochaba unha posible indemnización de 30.000€.

  • O Tribunal Supremo tumbou o último intento de David Castro de negarlle pensión correspondente a esa ex-traballadora .
  • Esa persoa ten dereito a unha indemnización ao considerarse a súa baixa permanente como laboral, recollida no convenio colectivo.
  • Envainada do goberno: o xoves din que a traballadora presentou unha reclamación xudicial, pero o venres din que de momento non se presentou nada.
  • O Concello debería ter contratado un seguro para cubrir ese tipo de incidencias.

  Logo de preguntar en varios plenos, e mesmo de realizarse un pleno extraordinario para intentar aclarar cales eran os motivos que levaron ao alcalde a perseguir xudicialmente a unha traballadora, no pleno deste pasado xoves a Concelleira de Contas Pilar Martinez –  David Castro, responsable da área de persoal,  ocultouse novamente detrás do seu equipo – cantou ao fin cal era a segunda causa, ademais de prexudicar directamente a esa persoa a través  da súa pensión,  que motivou esa persecución xudicial, que non é outro que o dereito desa traballadora a percibir unha indemnización, neste caso de 30.000€,  a cal o Concello podería ter que facer fronte ao carecer do perceptivo seguro.

   O noso voceiro Enrique Oubina presentara unha batería de preguntas por rexistro de cara este pleno,  entre elas varias relativas a esta cuestión. O motivo foi que o pasado 16 de febreiro o Tribunal Supremo ditou a  inadmisión do recurso presentado polo Concello de Ribadumia contra a sentenza que daba previamente  a razón a unha ex-traballadora municipal, demostrándose así  e quedando recollido documental e xudicialmente que todo o proceso xudicial posto en marcha polo Concello de Ribadumia contra esta persoa era un completo despropósito.

E cando decimos isto non o decimos por decir. Resumamos:

– A sentenza do 3 de abril de 2020 resolvía que a baixa de incapacidade temporal desa traballadora derivaba  de accidente de traballo, condenando a os demandados, Seguridade Social, Mutua e Concello a  asumir as consecuencias derivadas da sentenza. En principio para o Concello ningunha.

– O Concello de Ribadumia foi a única parte que interpuxo recurso contra esa sentenza. O recurso foi desestimado confirmando a sentenza anterior, e por suposto obrigando ao Concello a asumir as costas xudiciais (550€). Nesa sentenza os maxistrados deixan moi claro na redacción dos fundamentos de dereito que o propio recurso presentado polo Concello se basea en argumentos excesivamente xenéricos, que non se sosteñen, ou plantexan cuestións fora da función do tribunal. Ou sexa, que o recurso non tiña soporte legal.

– O concello seguiu insistindo cun recurso de casación ante o Tribunal Supremo (600€ de entrada), recurso que  o 16 de febreiro pasado foi desestimado nunha sentenza contundente que, resumindo, deixa claro que o concello expuxo uns argumentos que non se sostiñan por ningún lado, quedando patente unha vez máis que os recursos presentados son unha fuxida cara adiante. Por certo que aos 600€ de presentar este último recurso haberá que sumar as costas as que debera facer fronte o concello, ao final só este último intento de sacarlle a traballadora o que lle corresponde rondará polo baixo os 2.000€.

 As preguntas de Oubiña estaban enfocadas en parte a determinar os custes deste proceso xudicial, e foi na resposta a estas preguntas cando Pilar Martinez declarou que o proceso xudicial aínda está aberto porque falta resolver unha última parte, onde a traballadora, en base ao convenio colectivo no que se enmarca e o seu artigo 80, solicita a indemnización que lle corresponde pola súa incapacidade permanente. Este anuncio foi posteriormente matizado ante un medio de prensa dicindo que de momento non hai presentada ningunha demanda, aínda que contan con ela. A isto hai que decir que se contan coa demanda é porque David Castro insiste en negar a unha traballadora o exercicio dos seus dereitos e quere bloquearlle o acceso ás indemnizacións que legalmente lle corresponden, indemnizacións que se David Castro fixera ben as cousas nin sequera tería que asumilas o Concello.

 Oubiña, que non puido asistir ao pleno por motivos  de forza maior, declarou unha vez visualizado o pleno que  “esa traballadora ten recoñecida xudicialmente unha incapacidade laboral, que nin a Seguridade Social nin a Mutua negan, e David Castro vai a por ela de fronte, primeiro querendo negarlle a pensión que lle corresponde, e agora querendo impedirlle acceder á indemnización que tamén lle corresponde e que está perfectamente recollida no convenio colectivo. É inmoral e indecente”. 

   A cuestión de fondo, máis aló da guerra persoal de David Castro contra esta persoa, que ten a súa orixe nun desacordo en cuestións de traballo, está en que se a traballadora acaba indo ao xulgado e este finalmente, como é previsible pois a traballadora xa ten recoñecida a súa incapacidade por motivos laborais, dita sentenza favorable á traballadora, o Concello deberá afrontar unha indemnización que roldará os  30.000€, tal e como fixo público Pilar Martinez . Dita indemnización a priori non debería supor un problema para o Concello porque como decimos suponse que ese tipo de cuestións deben estar aseguradas, pois así o recolle o  convenio colectivo no seu artigo 80, artigo que regula as indemnizacións e a obrigatoriedade de telas aseguradas. “Non debería ser un problema pero dase a circunstancia de que cando acaeceron os feitos que deron lugar á baixa desa traballadora, o “gran xestor” David Castro non contratara os seguros regulamentarios, polo que é máis que probable que por culpa da incompetencia para o goberno do responsable único deste tipo de cuestións, a veciñanza de Ribadumia vai ter que facer fronte a esta indemnización”.

  Dende Somos Ribadumia non podemos aceptar o tratamento que se lle deu no pleno á persoa afectada, tentando poñela como unha estafadora que quixera roubarlle ao Concello cando so é unha persoa exercendo o seu dereito a unha indemnización laboral, nin tampouco podemos aceptar as actitudes de David Castro, que no canto de asumir o seu erro e evitarlle á veciñanza máis custes dos necesarios, arrancou nunha fuxida cara adiante que ao final pode supor un custe económico moitísimo superior.

Pedímoslle unha vez mais que deixe de tirar os cartos en avogados e que asuma que esa persoa ten uns dereitos recoñecidos e que asuma tamén os seus erros de xestión e que se faga cargo politicamente das consecuencias e dimita como alcalde de Ribadumia, porque un alcalde non pode usar desa maneira os recursos públicos, nin avergoñar ao noso Concello facendo o ridiculo nos tribunais, e porque sobre todo, un alcalde non pode actuar con tal nivel de irresponsabilidade e deixadez, incumprindo regulamentos que son vitais para a económia do Concello arriscándose a indemnizacións de miles de euros por non contratar un misero seguro.